Iedere generatie heeft zijn eigen hemelbestormers

Halverwege ’The Little Buddha’ zitten de hoofdrolspelers in een café met uitzicht op de grote Stupa in Kathmandu. De jonge Amerikaanse Tulku vraagt aan de Lama: ’Wat is vergankelijkheid?’ De Lama: ’Zie je die mensen die hier vandaag rond de Stupa wandelen? Over honderd jaar zal niemand van hen meer op aarde zijn. Honderd jaar hiervoor bestonden zij nog niet. Dat is vergankelijkheid.’

Doorgaan met het lezen van “Iedere generatie heeft zijn eigen hemelbestormers”

Daan van Golden (1936-2017) Liefde in elke daad

Portret van Daan van Golden door Huub Koch

Daan van Golden hield er niet van gefotografeerd te worden en nog minder van filmen. Binnen onze vriendschap maakte hij echter een uitzondering. Tot de bovenstaande foto heb ik hem weten te verleiden tijdens de opening van een expositie bij Galerie Emmy Miltenburg in Schiedam in 2004. Aan het einde van ons gesprek vertelde ik hem dat ik een idee had om kunstenaars in beeld te brengen met gesloten ogen. We stonden in een hoekje van de Galerie vlak bij het raam. Ik stelde in en nam een foto. Toen opende Daan zijn ogen en zonder er bij na te denken drukte ik weer af. Zo zijn de beelden ontstaan.

Kort daarvoor was ik in Nice geweest. Daar had ik het stadsmuseum bezocht die een grote collectie met werk van Yves Klein bezit. Bovenop het dak stond zelfs een installatie met vuur, dat eeuwig brandt. Het museum ligt aan de Place Yves Klein. Omdat we tijdens onze ontmoeting over Klein hadden gesproken, Daan bewonderde hem, besloot ik op deze foto’s een vrijmoedige vertaling van onze gedeelde interesse als ingreep toe te passen. Zo werd dit tweeluik een Blauwe Van Golden. Met als FBI achtige ondertitel de typografie van het straatbordje, als verwijzing naar de plek en de persoon die voor ons beiden betekenis had.

Doorgaan met het lezen van “Daan van Golden (1936-2017) Liefde in elke daad”

2017. Happy New Year. + Mijn Moment 2016.

2017. Een jaar in de startblokken. Ik sta met lege hand… Is dat een probleem? Welnee, met lege handen staan is een voorwaarde. De toekomst eist ruimte voor het nieuwe. Of het nu gaat om werk, vermaak of om de liefde. Zonder leeg geen vol. Dat heet evenwicht.

Op 18 december (16:52) plaatste ik de laatste ‘Polaroids of the day’ ever op Facebook. De nummers 2107 – 2110. De 1e publiceerde ik op Woensdag 2 maart (15:11). Einde verhaal? Nee, een belofte die nu om inlossing vraagt. Om mijn motieven onder woorden te brengen. Uit een selectie van dit ‘onderzoek naar beelden’. Een reden om in 2017 dit weblog te blijven volgen. Of vanwege een nieuwe reeks van boekrecensies die in december is gestart.

Doorgaan met het lezen van “2017. Happy New Year. + Mijn Moment 2016.”

Omhoog ↑