Visitekaartjes. Opruimen.

99% van ons drukwerk heeft geen eeuwigheidswaarde. Onze Oosterburen noemen het niet voor niets Gebrauchsgrafik. Drukwerk is er om te gebruiken. Het blijft commercial art. Zelden iets om te verzamelen of te sparen, meestal gooi je het na het gebruik gewoon weg. Stapels in de container. De vis van vandaag wordt verpakt in de krant van gisteren. Zelfs visitekaartjes bewaar je zo lang als het belletje klinkt.

24823851134_a64ba528f5_o

In het kader van De Grote Opruiming (mijn eigen spullen met een verleden, die van mijn overleden vrouw en van mijn ouders) heb ik gisteren vijf mappen met visitekaartjes uitgezocht en opgeruimd, plus een rolodex die stamt uit de tijd dat ik werkte bij een van de grootste designbureaus van ons land. Veelal nostalgie, soms een zode aan de dijk.

Wat overbleef zijn drie heringerichte mapjes: eigen ontwerpen voor klanten, kaartjes van voormalige werkgevers en opdrachtgevers en van familie, kennissen en vrienden. Zonder klik géén kaartjes die zo’n schoonmaak overleven.

Als ontwerper ben je, als het om drukwerk gaat, vaak een verzamelaar. Nog net geen kleptomaan. Als iets maar even een beetje inspiratie oplevert gaat het direct in een map. Voor later… Wat ik merk, nu het later is, is dat design minder tot mijn verbeelding spreekt. Wat me wel iets zegt zijn de verhalen achter een visitekaartje.

Mensen die je echt hebt ontmoet, waar je een herinnering aan hebt, die je hebben geraakt, waar je verbinding mee voelt of zelfs vertedering… als je aan ze denkt. Ook al mag hun kaartje dan geen designprijs winnen, het blijft wel in mijn mapjes. En ik kijk even op LinkedIn of de persoon nog leeft, wat hij/zij doet, hoe het er mee gaat.

Soms stuur je zelfs een in-mail of e-mail. Zolang het mijn geheugen triggert. En mijn gevoel. Zelfs de fraaist ontworpen exemplaren gaan zonder pardon de vuilniszak in. Alleen Eye Candy is blijkbaar niet genoeg. Op een uitzondering na.

Natuurlijk is het de bedoeling dat een kaartje indruk maakt. Zelfs de ondernemer die als Doe-Het-Zelver een zelfgemaakt kaartje print wil positief opvallen. Maar met dat amateurisme kom je alleen weg als de impressie die je nalaat die huisvlijt overstijgt. Grafische professionaliteit blijft de norm. En die is als ze geslaagd is uitzonderlijk.

Als onbeperkt houdbaar design bleven deze soorten over: complex gelaagd ontworpen kaartjes met meerdere kleuren, beelden en letters. Zeer eenvoudige of juist heel kekke kaartjes met een foto (van de naamhouder) er op. Bijzonder goed getypografeerde kaartjes.

Ook dit soort drukwerk roept emotie op. Of dat nu ontroering is of een milde vorm van jaloezie, is verder onbelangrijk. Echte schoonheid is tijdloos. Dit overstijgt zelfs de persoon achter het kaartje. Het levert fascinatie op, maar alleen voor het kaartje.

25335948092_5f586446ac_o

Hoe dat zit met mijn eigen visitekaartjes is geen vraag. Ik weet dat ik er goed mee voor de dag kon komen. Een pré. Zeker als ontwerpen je core business is.

Mijn bedrijf bestaat niet meer, dus ik mocht met een gerust hart een halfvolle doos de prullenbak inkieperen. Een kaartje blijft een dingetje. Tegenwoordig zelfs een heel goedkoop dingetje: 1000 stuks tweezijdig full color gedrukt voor twintig euro.

Of zo’n stuk bedrukt karton jaren na het overhandigen iets oproept ligt aan jou. Zelden aan het kaartje. Dat blijft heel functioneel een gentle reminder, van het contact. Daar ging het dus om. Wat blijft is enkel de verbinding. De herinnering. En drie mapjes in mijn archief. Voor de nazaten, de geschiedenis of… voor de vergetelheid.

27555320194_cc55c42618_o

Advertenties

15 thoughts on “Visitekaartjes. Opruimen.

Add yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: