En nu even iets persoonlijks (21)

view1

Het leven is een project dat zichzelf de weg wijst. De moeiteloosheid van deze gedachte is typerend, maar niet vanzelfsprekend. Om het leven of een project op zo’n manier te kunnen ervaren en leiden is loslaten en omarmen een noodzakelijke basishouding. Want zichzelf de weg laten wijzen vraagt om een levendige, paradoxale structuur.

Levendigheid ontstaat spontaan uit een schijnbaar tegenstrijdige beweging met een hoogst eigen structuur, een pad met een eigen richting en leidende beginselen. Eigen aan de persoon en zijn leven, aan het project en de deelnemers, aan de context en de doelstelling. Die levendigheid wordt gevoed door de openheid van het niet durven weten.

Continue reading “En nu even iets persoonlijks (21)”

Omhoog ↑